Rosnąca popularność usług chmurowych fundamentalnie zmienia sposób, w jaki powstają, przechowywane są i przetwarzane dane. Z perspektywy informatyki śledczej oznacza to istotne wyzwanie: klasyczne metody badania nośników i systemów lokalnych coraz częściej okazują się niewystarczające w środowiskach rozproszonych i współdzielonych.
W tradycyjnej informatyce śledczej punkt ciężkości spoczywał na fizycznym dostępie do nośnika danych, jego binarnej kopii oraz analizie artefaktów systemowych. W chmurze ten model ulega rozmyciu — dane mogą być fragmentaryczne, replikowane między centrami danych, dynamicznie przenoszone lub logicznie oddzielone od infrastruktury fizycznej. Dodatkowo istotną rolę odgrywają logi usług, metadane operacyjne oraz dane przechowywane po stronie dostawcy, do których dostęp bywa ograniczony lub pośredni.
Badanie danych w chmurze wymaga więc rozszerzenia perspektywy: poza klasyczną analizą artefaktów systemowych konieczne staje się uwzględnienie warstwy aplikacyjnej, kont użytkowników, mechanizmów autoryzacji oraz zdarzeń rejestrowanych przez platformy chmurowe. Brak jednego, fizycznego „nośnika dowodowego” sprawia, że kluczowe znaczenie zyskują procedury, czas reakcji i właściwe zabezpieczenie kontekstu zdarzeń.
Dlatego coraz częściej mówi się o podejściu hybrydowym — łączącym metody tradycyjnej informatyki śledczej z technikami analizy środowisk chmurowych. Tylko takie podejście pozwala zachować spójność materiału dowodowego, zrozumieć zależności pomiędzy systemami lokalnymi i usługami zdalnymi oraz rzetelnie odtworzyć przebieg zdarzeń cyfrowych.
W praktyce oznacza to konieczność współistnienia kompetencji technicznych, znajomości architektury chmury oraz świadomości ograniczeń prawnych i organizacyjnych. Hybrydowa informatyka śledcza nie jest już kierunkiem rozwoju — staje się standardem, bez którego skuteczne zabezpieczanie i analiza danych we współczesnych środowiskach IT nie są możliwe.